Overal bunkers.

Het bunkerprogramma van Hoxha duurde zijn gehele regeerperiode van 40 jaar. Het resulteerde in 1 bunker per 4 inwoners en in 24 bunkers per vierkante kilometer. Elke burger was reservist. Vanaf de leefijd van 12 jaar werden jongeren getraind in het omgaan met geweren. De bunkers hebben nooit militair nut gehad. Nu zijn het schuilplaatsen voor dieren, opslagplaatsen, tijdelijke woningen en sinds recent worden enkele gebruikt voor toeristische doeleinden en ingericht als musea en tentoonstellingsruimte.

Industrialisatie en ontwikkeling.

Gedurende de regeerperiode van Hoxha werd Albanië geindustrialiseerd en kende het land een snelle economische groei. Met de hulp van China werden 25 grote installaties gebouwd: chemische fabrieken, electriciteitproductie en metaalverwerking. Hij besteedde veel aandacht aan de heropbouw van het land na WO II, bouwde de eerste spoorwegen, elimineerde de ongeletterdheid bij volwassenen via een speciaal onderwijsprogramma en hij maakte de landbouw zo productief dat het land in zijn eigen behoeften kon voorzien.

Het begin van het verval.

Het regime werd steeds extremistischer: alle religie werd verboden, vele kerken en moskeeën werden vernietigd of gebruikt als opslagplaatsen, spionnen intimideerden de bevolking om de totale controle te verzekeren. Mensen die het niet eens waren met de beperkingen van het regime en de isolatie van het land, werden neergeschoten, opgesloten in afgelegen strafkampen of verdwenen. In dat kleine land waren in die periode 23 gevangenissen en 48 werkkampen. Velen van de intelligentsia emigreerden via ontsnappingsroutes. De angst van Hoxha te worden aangevallen door de USA en door Rusland en Joegoslavië was enorm. Politieke onderdrukking deden de winsten gemaakt op materiële en culturele vlakken teniet. In feite werd Albanië geregeerd door de Directie Staatsveiligheid, bekend als de Sigurimi.

De ondergang van een land.

Na de breuk met China kwam Albanië in een volledige politieke, economische en sociale isolatie terecht. Maar het was bekwaam zichzelf te voorzien in alle basisbehoeften. In de loop van de volgende jaren deed het gebrek aan toevoer van wisselstukken, materiaal en moderne technologie de bestaande installaties vervallen. Na de dood van Hoxha en als reactie op de extreem marxistische periode vernielde de bevolking bijna alle realizaties van die periode, inclusief het spoorwegennet. Het land verviel in een diepe crisis en is vandaag nog steeds bezig zich daaruit te werken.

 

Wilt u een exclusieve, leerrijke rit maken die u door een periode voert van recente Europese geschiedenis die ook de onze was, van de Koude Oorlog tot de Balkanoorlog en tegelijkertijd reizen doorheen mooie en ongerepte landschappen naar de plaatsen waar de gevolgen van die periode nog steeds zichtbaar zijn of wilt u er gewoon meer over weten, stuur mij dan een bericht.